Yaz, fazla şımartılmıştır, fazla havalı.Bedenlerin kusurlarını göstermeye zorlayıp yorar insanı. Bedenlerin mevsimidir yaz; yani sükseli bir kimse değilsen bitiktir işin. Süklüm püklümsündür bütün mevsim..

Bahar, tehlikelidir. İnsana olmayacak işler yaptırdığı gibi çabucak kaçtığı için suçu hiçbir zaman ispatlanamamıştır. Tekin değildir yani..

Sonbahar, baslangıç ve sondur. Niyeyse hep bir seye karar vermelisindir sonbaharda. Bu yüzden durup denize, denizsiz yerlerde göge bakılmalıdır hep. "Yağmur yağınca deniz çoğalır mı?" diye sormalıdır. Niyeyse...

Mevsimlerin en merhametlisidir kış. Evin mevsimi; sarılmanın, sarınmanın, sarmalanmanın. Sıcak çayların, derin sohbetlerin, efkarlıca içmelerin mevsimi... Karşılaşmaların değil "buluşmaların" mevsimi... Sıcak olan herseye dogru neşeyle yönelmenin, böylece hep beraber ılımanın.. yaşamın çamursu halini uzun uzun düşünmenin mevsimi... Öyle işte... Mevsimlerin en ince fikirlisidir kış..